Το σύστημα της Διεθνούς Κάρτας Ασφάλισης Αυτοκινήτων γνωστό και ως σύστημα Πρασίνων Καρτών, ετέθη σε εφαρμογή την 1η Ιανουαρίου 1953.
Το σύστημα αυτό αποσκοπεί στο να εξυπηρετήσει τους αυτοκινητιστές που ταξιδεύουν δια μέσου των συνόρων περισσοτέρων χωρών, καθώς επίσης και στην προστασία των θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων από τους συγκεκριμένους αυτοκινητιστές στη συγκεκριμένη χώρα που ταξιδεύουν, σύμφωνα με τους επιδιωκόμενους βασικούς σκοπούς του συστήματος, που είναι:
το θύμα ενός τροχαίου ατυχήματος δεν θα πρέπει να βρεθεί σε μειονεκτική θέση για τον λόγο ότι οι σωματικές βλάβες ή οι υλικές ζημίες που του προκλήθηκαν οφείλονται σε ένα αυτοκινητιστή που επισκέπτεται τη χώρα του και όχι σ' ένα αυτοκινητιστή που είναι μόνιμος κάτοικος και
οι αυτοκινητιστές που κυκλοφορούν έξω από τα σύνορά τους δεν θα πρέπει να εμποδίζονται στα σύνορα του κάθε κράτους που διασχίζουν, για λόγους που σχετίζονται με την ασφαλιστική τους κάλυψη.
Η αποτελεσματικότητα του Συστήματος των Πρασίνων Καρτών στα περίπου 50 χρόνια που λειτουργεί διεθνώς είναι αναμφισβήτητη, γιατί έχει επιτύχει απόλυτα τους αντικειμενικούς του στόχους.
Το σύστημα Πρασίνων Καρτών στηρίζεται κατ αρχήν στην υποχρεωτική ασφάλιση της αστικής ευθύνης των οχημάτων και στην ίδρυση Οργανισμών με το όνομα Γραφεία Διεθνούς Ασφάλισης, αναγνωρισμένων από την Κυβέρνηση του κάθε κράτους που μετέχει στο Σύστημα και τα οποία εκδίδουν διεθνή πιστοποιητικά ασφάλισης για την κάλυψη αποζημιώσεων από σωματικές βλάβες ή ζημίες που προκύπτουν από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων σε άλλο κράτος. Τα Γραφεία Διεθνούς Ασφάλισης συνάπτουν μεταξύ τους Συμβάσεις οι οποίες ρυθμίζουν την εφαρμογή του συστήματος πρασίνων καρτών.